Blog 1: LvT op reis naar de Sächsische Schweiz

Fotografie banner door Bob Luijks

Na maandenlang de focus op portretfotografie te hebben gelegd besloot ik om eind februari met Nordic Vision op fotoreis naar de Sächsische Schweiz te gaan.
Het doel van deze reis was om weer even een frisse wind door mijn creativiteit te halen en inspiratie op te doen voor fotografieprojecten waarbij mens en natuur dicht bij elkaar staan. Een soort weekje brainstormen op de hei, maar dan anders; beter, grootser en veel avontuurlijker.

Op een paar grote steden na was Duitsland compleet nieuw voor mij. Ik ben dan tijdens mijn reis richting het oosten ook volledig verrast door de afwisselende landschappen, architectuur en bovenal vriendelijkheid van mensen. Misschien kunnen we zelfs wel stellen dat ik een beetje verliefd op het land ben geworden, met zijn ruwe klanken, lieflijke huisjes en adembenemende uitzichten. 

750 km bij Leersum vandaan en vlak tegen de Tsjechische grens, ligt het schattige dorpje Bad Schandau aan de rivier de Elbe. Hier zou onze uitvalbasis zijn voor een week klim en struinwerk naar dè perfecte fotolocaties. Onze gids, fotograaf Bob Luijks, behoord inmiddels tot het 'meubilair van het natuurgebied de Sächsische Schweiz' en wist ons elke dag weer te verrassen met uitdagende ver-uitzichten en in intieme dalletjes.
Als we enkel op de weersvoorspellingen af zouden gaan, dan zou het een week vol schuilen tegen storm, regen en sneeuw moeten worden. Niet echt ideaal fotografieweer, waardoor de grap 'het wordt een dramatische week' al snel de noemer van de dag werd. 

Het dorpje Bad Schandau heeft door de jaren heen veel te verduren gehad van de wisselende waterstanden van de rivier de Elbe. Eens in de zoveel tijd stijgt het waterpijl tot meters hoog boven de oevers, waardoor bewoners genoodzaakt zijn hun huizen op regelmatige basis volledig te renoveren. Wie wil daar nou wonen zou je denken..??

Omdat we toch een klein beetje onder de indruk waren van de informatie van WeerOnline zijn we de eerste dag maar meteen het dal ingedoken. Grijs weer zorgt voor veel diffuus licht, wat een andere manier van fotograferen vraagt. Vaak is juist zwart-wit fotografie hier heel krachtig, maar ik was direct verliefd op de sprookjesachtige gloed van de groene en gele kleuren die deze donkere en natte dag met zich mee bracht. 

Hoog op de tafelbergen is het kaal en duidelijk nog winter. Het dal houdt er zo zijn eigen klimaat op na waardoor je bijna tropische taferelen krijgt bij een temperatuur van 6 graden.

Tegen alle berichten in klaarde het gedurende de middag op en begonnen we een mooie klim naar onze eerste tafelberg. Dit was het punt waarop ik mij begon te beseffen dat deze reis een bootcamp zou worden waarbij mijn benen nog veel te verduren zouden krijgen. Fantastische uitzichten hoor, maar je moet er eerst bijzonder hard voor werken, haha!!

Mijn eerste èchte leermoment werd een feit... Geduldig wachten..wachten..en nog eens wachten is niet bepaald mijn sterkste kant. Ik ben meer een thrillseeker, dus na 2 uur op een berg koukleumen in harde wind en inmiddels wel alles gefotografeerd te hebben wat los en vast zat, was ik er mooi klaar mee. Maar nee, we zouden wachten tot zonsondergang, hopen op dat ene streepje zonlicht dat precies goed zou vallen op het gewenste onderwerp. 'Jullie zijn gek' vloekte ik binnensmonds... tot het moment daar kwam. Het wolkendek schoot open en daar kroop de zon onder de dikke massa vandaan, warm over ons heen gegleden. Als 4 kleine kinderen stonden we de geel/oranje stralen toe te juichen en als kip zonder kop bewogen we ons over de de hoge rotspartijen om al die mooi opgelichte bergen en boompjes te fotograferen. 

Het was heel verleidelijk om alleen maar romantische plaatjes te schieten van deze prachtige ondergaande zon, maar dat zou te makkelijk zijn geweest. Dus ging ik ook op zoek naar de bijzondere contrasten van het lage en warme licht om zo het thema "een dramatische week" nog wat eer te bij geven.  

Onverwachte zonsondergangschoonheid vanaf onze eerste tafelberg.

Met de adrenaline van de avond er voor nog in onze broekzak vertrokken we de volgende ochtend om half 6 voor een zonsopkomst sessie naar de Bastei. De Bastei is één van de bekendste plekken van de Sächsische Schweiz. De kolossale stenen brug die gebouwd is tussen massieve rotspartijen straalt iets middeleeuws uit en zet al gauw aan tot fantaseren. 
Met de weergoden aan onze zijde zou dit dé spot van de week worden voor een prachtige fotoserie waarbij de kleuren door de lenzen zouden schieten en de verbeelding op hol zou slaan... Maar helaas geen zon, geen fel kleurenpalet en geen sprookje. Het wolkendek bleef gesloten. We werden gedwongen om in nieuwe thema's te denken en naar andere composities te zoeken. En zo werd het een prachtige zwart-wit ochtend waarbij mijn nadruk kwam te liggen op perspectieven waarbij je even twee keer moet kijken om te zien waar het nu om gaat. Een zeer interessante manier van fotograferen die voor veel inspiratie heeft gezorgd voor mijn komende projecten. 

De zonsopkomst bij de Bastei verliep niet helemaal volgens plan, wat veel nieuwe inspiratie gaf voor het werken met aparte perspectieven.

Die avond werd ons harde werken opnieuw beloond met een prachtige zwoele zonsondergang waarbij de lentekriebels niet genegeerd konden worden. Hoog boven op de tafelberg voelde ik mij vrij en almachtig en tegelijkertijd klein en nederig. Hier heeft de natuur het nog voor het zeggen en worden de invloeden van de mens met mondjesmaat gedoogd.  

Prachtig zwoele zonsondergang.

Deze avond kon ik het niet weerstaan om de zonsondergang even de zonsondergang te laten en te genieten van een uitzicht dat wij Nederlanders enkel van de screensavers, reclames en verre vakantiebestemmingen kennen. 

Een zonsondergang uit mijn dromen.

Dinsdag regendag. Nu zou het er toch echt van gaan komen. Grote stortbuien trokken het land over. Nederland stond inmiddels blank en wij maakte ons klaar voor de meest natte dag van de week. Goed ingepakt in antiregentenue trokken we het dal, de basis van de liefde in (nee, die naam heb ik niet zelf verzonnen), waar we ons onderdompelden in een wereld waar de natuur er zo zijn eigen regels op nahield.

Van die regen kwam wederom erg weinig en zo hebben we de hele dag in dit dal rondgestruind, op zoek naar overblijfselen van dappere mensen die de strijd met de natuur aangegaan zijn en verloren hebben. Hier nog wel. 

Een oude watermolen in puin, rotswanden met een bijna nucleair ogende kleur mos en een boom die de rotzooi van de mens opruimt. Of zie ik daar nou gewoon koekiemonster in volle actie?!! ;-)  

Hoe verder de week vorderde, hoe harder het ging waaien. Hoog bovenop de tafelbergen werden we bijna weggeblazen door de wind, waardoor we besloten om een roadtrip te maken. Gewoon op zoek naar mooie plekjes met interessante vormen en perspectieven. 
En had ik even geluk, want mijn verlangen naar de meer "dramatische aspecten" voor mijn foto's werd beloond met prachtige stormwolken die flinke hoos- en sneeuwbuien produceerden. Als echt stormchasers, scheurden we deze wolkenpartijen achterna. Op de meest gekke plekken stopten we de auto om vervolgens na een paar oeh's, aah's vele foto's te schieten en snel weer door te rijden naar de volgende prachtige spot. 
We werden getrakteerd met de meest gave stormuitzichten en ik was helemaal in mijn element. Misschien was dit wel het gaafste onderdeel van de reis! En dan te bedenken dat je zoiets niet kunt plannen, wat een cadeautje!

Stormchasing over het Oost-Duitse platteland. Wat een traktatie om zo dicht bij een regenboog te kunnen staan, droog, terwijl het nog geen 500 meter bij je vandaan met bakken uit de hemel komt.

Onze laatste dag besloten we een uitstapje naar Tsjechië te maken. Op nog geen 40 minuten rijden zaten we in een compleet ander landschap. De bossen werden grauwer en eenzijdiger en de huizen... laten we zeggen dat het economische verschil met Duitsland goed te zien was.
Heel indrukwekkend waren de vele grotten en doorgangen met een steenstructuur die buitenaards aandeden.  Bovenop de berg werden we getrakteerd op een sneeuwbui en wederom interessante luchten. Wat een ontzettend gave afsluiting van een intensieve week natuurfotografie waarbij alle fototechnieken wel aan bod zijn gekomen!

Alien gebergte in Tsjechië. 

Terug in Nederland kan ik concluderen dat mijn "weekje op de hei" veel vruchten heeft afgeworpen. Naast de prachtige plekken die we bezocht hebben was het fijn om met andere fotografen te kunnen sparren over het hoe en waarom van onze foto's. Erg mooi om te zien was, hoe we met z'n vieren op een rijtje, de meest uiteenlopende foto's hebben gemaakt. Ieder oog, iedere geest is anders. En ik vond het erg gaaf om zo veel van elkaar te kunnen leren!

Deze week staat er een Levitation (zwevend) thema op de agenda waarbij ik de opgedane inspiratie van deze reis zeker zal gebruiken om de foto's binnen dit project nog krachtiger en uitdagender te maken en mens en natuur meer samen te laten smelten. Hopen dat het lukt! ;-)